Omdat het kan

Omdat het kan

In Tienen moet geen enkel kind de dag nog beginnen op een lege maag. Wie thuis geen ontbijt kreeg, kan op school ontbijten. Gratis. Zo verneem ik in de krant. Het doet me denken aan een Brits krantenartikel dat deze zomer mijn aandacht trok: “Scotland takes measures against period poverty”. U leest het goed: in delen van Schotland is de armoede in de huishoudens inmiddels zo groot dat er niet genoeg geld is om de dochters van maandverband te voorzien. De meisjes blijven dan maar gewoon enkele dagen thuis. In Schotland. Schotse scholen en universiteiten delen daarom nu, met steun van de overheid, maandverband uit.

Waarom ik dit vertel. Beide projecten hebben gemeen dat je niet hoeft te bewijzen ‘dat je het nodig hebt’. Geen bonnetjes voor drie gratis tampons of een sticker op een kaart voor boterhammen. Geen aanvraagformulieren, geen stempels. Het is een houding die ik vaak mis als het over ‘hulp’ gaat. Er bestaan wel oplossingen maar je moet er om vragen, vervolgens voldoen aan een aantal criteria, de nodige papieren invullen en tot slot in een andere rij gaan aanschuiven. Je wordt continu aan je speciale status herinnerd.
Niet het gebrek aan geld of geschikte kledij, niet je beheersing van de taal of onwetendheid over bepaalde gebruiken maken de drempel om deel te nemen soms erg hoog. Wel het feit dat er speciaal voor mensen als jij een aparte categorie is. Stel zo een schoolontbijt open voor iedereen en niemand zal je erop aankijken. Bovendien vang je ook de kinderen op die te laat uit bed waren voor ontbijt of ouders hebben die vroeg de deur uit moesten.

Gratis bestaat niet, zegt u. Dat klopt. Er is altijd iemand die de rekening betaalt. Maar er zijn genoeg mensen die die rekening willen helpen dragen. Die spullen willen delen of extra betalen om zo hun oudere buren of minder beslagen vrienden te ondersteunen. Een goedkope maaltijd in het sociaal restaurant (of een ontbijt op school) kan je ook laten aanvullen met een vrije gift. Zo hoef je geen twee prijsklassen te maken.

En wat met de profiteurs? In mijn wereld liggen die eerlijk gezegd niet zo dik gezaaid. Ik zie vooral heel veel mensen ongelofelijk hun best doen om het eind van de maand te halen, om hun kinderen toch in te schrijven in de sportclub, om te sparen voor dat uniformrokje van de jeugdbeweging. Oplossingen die uitgaan van elk mogelijk misbruik, schieten hun doel vaak voorbij. Als we meer mensen bij het gemeenschapsleven of de wijk willen betrekken, moeten we de deur ook af en toe gewoon durven openzetten. Omdat het kan.



Reacties (2)