Papier hier !

Papiertjes in de vuilnisbak…

Vorige week fietste ik stipt (10 minuten te laat, zoals elke dag) Brussel binnen. Het schone Kuregem waar ik werk. Mooi, niet proper. Onder mijn neus gooit een kalende vijftiger parmantig een papiertje op grond.

Optie 1: Ik zeg niets, zoals zo vaak. Om dan gefrustreerd door te rijden. Of om te stoppen en het zelf op te rapen. Om nadien een kleine zelfreflectie te houden over wat ik had kunnen zeggen en flauwe excuses te bedenken waarom ik het niét deed.

Optie 2: Ik zeg iets. In het beste geval hoort hij mij. In het slechtste geval negeert hij mij. In het allerslechtste geval krijg ik wat zinloos geweld over mij heen. Ik leg mijn, door de media misvormd, brein het zwijgen op (iets over getrokken wapens omdat ik iets durf te zeggen over een papiertje op straat…)

Mijn tong werkt gelukkig sneller dan mijn hersenen hierboven, en ik hoor mezelf kordaat maar vriendelijk roepen: “Meneer, er staan vuilnisbakken!”. Waarop hij zich prompt omdraait, het papiertje opraapt en het als een flinke jongen in de vuilnisbak gooit.

Hoera voor meneer! Hoera voor mezelf! Zo moeilijk is het dus écht niet, elkaar even vriendelijk aanspreken over wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn…



Reacties (2)