De Dodentocht komt niet langs in Ternat. Of toch?

Ik ben niet de sportiefste thuis. Op een dansvloer gooi ik graag eens mijn benen los, achter de Ternatse togen jongleer ik al lang met glazen, bakken en vaten, (nu ja dat laatste is misschien wat overdreven…) maar sportief, nee, ik behoor niet tot die categorie.

Voorbije zaterdag echter, durfde ik het aan om in Bornem aan de startlijn te staan. De jaarlijkse Dodentocht zou weldra starten. Met slechts 120 getrainde kilometers in de benen stond ik om 21u zenuwachtig op het gigantische plein. Samen met 12.999 andere gestoorde gekken zou ik mij weldra aan 100 kilometer wandelen wagen.

13 uur en 41 minuten later. We bevinden ons in Buggenhout. De teller staat op 61,5 kilometer. Mijn benen trillen, mijn voeten zijn al 5 uur geleden ontploft. Ik ween, want nee, ik ben geen opgever. Ik ga door tot ik er bij neer val. Of toch niet… Mijn bezorgde mama en broer proberen mij voorzichtig te vertellen dat ik best stop. Mijn vader is nog niet uitgeteld. Die staat, figuurlijk dan wel, te springen om verder te stappen. Resultaat: uitgeteld en teleurgesteld, ik luister naar mijn lichaam dat schreeuwt naar rust, terwijl mijn hoofd koppig wil doorgaan. Maar ik stop. Game over voor deze kleine dame.

En toch… enkele spierpijntjes en boeiende verhalen later, ben ik fier dat ik het heb gedaan. Het is een onvergetelijke ervaring, zelfs wanneer je moet opgeven. In de droogste zomer ooit hebben de weergoden het toch gepresteerd om ons de hele nacht af te koelen met liters regen. Stortbuien. We waren allen doorweekt. De ene was wat beter voorzien dan de andere. Zo kwam ik kameraden tegen in short en t-shirt, zonder K-Way. En toch bleef iedereen positief. Bleef iedereen lachen. Het mooie aan dit avontuur is om te zien hoe iedereen, sterk en minder sterk, droog en nat, dik en dun, in team samen een uitdaging aandurft. Ieder met zijn eigen kracht, met zijn eigen doel voor ogen. Ja, er sneuvelen heel wat soldaten, maar er zijn ook dappere krijgers die het presteren om die finish te halen. En op het eind winnen de… Tja, laten we die zin aanvullen na 14 oktober.

Want waar ik wil toekomen is dat wij, (Voor) Ternattenaren, ook klaar zijn om de uitdaging aan te gaan. Ieder met onze eigen capaciteiten en talenten. De Dodentocht is een mooi voorbeeld van hoe het samen beter kan. Iedereen motiveert elkaar, in goede en slechte tijden, helpt elkaar erdoor. Zowel deelnemers als supporters aan de zijlijn. Iedereen heeft hetzelfde doel. En helpt elkaar zo veel als mogelijk om dat doel te bereiken.

Laten we die mentaliteit vasthouden om zo van Ternat een plezante gemeente te maken. Waar iedereen elkaar helpt. De weg naar een gemeente die wordt bestuurd door en voor de burgers, is nog lang. Maar ik geloof erin dat het lukt. Net zoals ik erin geloof dat ik volgend jaar die finish haal.

Bij deze dus mijn eerste plechtige belofte: volgende jaar sta ik aan de start van de 50e editie van de Dodentocht. Laten we er samen voor zorgen dat we volgend jaar ook al stappen en liefst kilometers dichter zijn bij die participatieve gemeente, waar we allen voor elkaar zorgen om onze doelen te bereiken.



Reacties (2)