Een roze melodie

Mijn roze parcours.

Roze… Opvallen doet het zeker. Dat is de laatste weken en maanden al meermaals gebleken. De borden springen nog steeds in het oog als ik er langskom. Ik krijg er nog steeds spontaan een blij gevoel bij. Want geef nu toe: van roos kan je toch moeilijk boos worden?

Op een regenachtige woensdagavond wandelde ik Café de Nachtmis binnen. Een vreemde ervaring: dat café hoort dicht te zijn op woensdag! Met een klein hartje: ik was er namelijk op uitnodiging en kende er zo goed als niemand. Maar aan het eind van de avond stapte ik er buiten met hetzelfde gevoel als bij het zien van de roze borden: met een glimlach op het gezicht. Wist ik veel waar ik aan was begonnen, welk parcours we zouden afleggen én welke vriendschappen er zouden ontstaan.

High Five en Voor Ternat werd een melodie die zich zachtjes in mijn hoofd nestelde. Je weet wel zo eentje die je er niet meer uit krijgt. Je wil de tekst kennen en beetje bij beetje en met steeds meer zelfvertrouwen zing je mee. Vandaag ben ik op het punt gekomen dat het lied bovenaan de afspeellijst staat en ben ik er rotsvast van overtuigd dat het een all time classic zal worden.



Reacties (2)