Over Sanne en andere kleine dingen...

Deze week zat ik (bij uitzondering, al hoef ik me daar ook niet voor te excuseren) onderuitgezakt in de zetel toen Sanne (en Erik) de revue passeerden...

Blij verrast was ik te zien dat Sanne schooldirectrice is (en altijd voltijds heeft gewerkt trouwens). Ze heeft ook 2 jaar les gegeven in de OKAN klas (onthaalklas voor anderstalige nieuwkomers). Tranen in haar ogen had ze toen ze vertelde dat het klasje stopt omdat het opvangcentrum in de buurt maar tijdelijk was. Maar de verhalen van "haar" kindjes kruipen onder haar vel. Hoe vlot die kindjes Nederlands leren, hoe veerkrachtig ze zijn ondanks alle verhalen die ze meebrengen... Net als Sanne ben ik ook maar een gewone mens en zal ik vluchtelingenproblematiek niet oplossen. In afwachting van die oplossing (??), probeer ik gewoon "menselijk" te zijn...

Mijn eerste contact met OKAN had ik als leidster in de chiro. Er werd ons gevraagd of een enthousiast meisje mee mocht komen spelen. Ik denk dat ze een halve zondag verlegen is geweest. Daarna bloeide ze open, leerde zij Nederlands en wij leerden (een beetje) van haar gekke taal en maakten vooral veel plezier. Intussen is het een topdame die zelf Nederlandse les geeft aan de OKAN klas! En de chirodames van toen zijn nog steeds vriendinnen...

Als huisarts zie ik ze de laatste jaren ook passeren, de "OKAN-kinderen" en "minderjarige vluchtelingen". Wat ben ik dan blij om in een team te werken met mensen die nét dat ietsje meer willen doen... Sociaal assistent en huiswerkbegeleidster, diëtiste en motivator op moeilijke momenten, administratie die een stageplaatsje aanbiedt... en samen het schooljaar afsluiten in een Syrische snack om de goeie resultaten te vieren! Ik ken hun verhaal, krijg soms meer te horen dan ik wil horen en weet waarschijnlijk nog niet de helft van wat ze meemaakten... We veranderen de wereld jammer genoeg niet, maar af en toe slagen we erin de wereld van iemand te veranderen. Hoop ik althans.

Af en toe zijn we hier thuis "steungezin" voor een minderjarige vluchteling. Niks speciaal. Samen eten, voetballen of in de tuin werken. Vaak lukt het niet omdat hij afgesproken heeft met vrienden of gaat sporten. Zo veel te beter... Laatst kookte hij voor het verjaardagsfeest van de dochter. Hij had gerekend op vier personen, we aten met 20 van een andere cultuur. Het smaakte en hij kreeg complimentjes.

Het stelt allemaal niet zo veel voor... En toch, als we allemaal af en toe iets goed doen voor onze medemens... of dat nu een Belg, vluchteling, transmigrant of immigrant is... dan maken we onze wereld alvast wat mooier, niet? En je krijgt er sowieso iets voor terug (dankbaarheid en eten!)

En ik, ik ben intussen nog grotere fan van Sanne en haar "huis dat tussen rozen stond"! (Hoe dat komt? Iets met Vlaamse avonden in het stamcafé en de dag nadien onderuitgezakt in de zetel ;-))



Reacties (2)