Ternat verenigt

Ternat verenigt.

Amper 6 wanneer ik liep te ravotten in de Katharina Kring. Aan de muur een vitrinekast vol trofeeën, oude en nieuwe foto’s. Je kon er zelfs een broche of halsketting kopen. 400 Belgische frank meen ik me te herinneren. Fascinatie en blinkende oogjes alom. Voor ik het goed en wel besefte, zat ik elke vrijdagavond bij Hilde Van Der Cruys in zaal 2 om er notenleer te volgen. Een fier nieuw lid van de Katharinafanfare.

Die jaren in de notenleer, de jeugdrepetities op zaterdagavond, de weekendjes aan zee, … Allemaal fantastische herinneringen. En er komen er nog altijd bij. Op vrijdagavond kan je me nog altijd vinden in het repetitielokaal van wat ondertussen Musikalo is. En dat hangertje uit die vitrinekast? Dat hangt nog altijd aan mijn juwelenrekje.

Net zoals mijn Chirorok nog steeds in mijn kleerkast ligt. Veel komt die er jammer genoeg niet meer uit. Maar 15 jaar lang heb ik hem met veel plezier gedragen. Op bloedhete zomer- en ijskoude winterdagen. De Chiro, dat was lachen, wenen, giechelen, dansen, spelen en vechten. Wie het zelf meemaakte, moet ik het niet uitleggen. In die periode is dat het allerbelangrijkste in je leven. Bovendien krijg je er een hele hoop vaardigheden mee. Van om ter meest wentelteefjes eten tot een groep leiden, van het langst je adem inhouden tot luidkeels meezingen bij de Christus Koning viering. Of was het met oudejaarsavond?

Helaas, aan alle mooie liedjes komt een einde. Kleine meisjes worden groot. Nu ja, soms ook weer niet zo groot. Muziek speel je gelukkig heel je leven, die Chirofluit hangt al een tijdje aan de haak. Maar we blijven ons verenigen, jaar na jaar. Bijna iedereen die ik ken, maakt deel uit van een vereniging. Van een ‘oud-vereniging’.

Waar wil ik toe komen? Ternat bruist van de verenigingen. Echt iets om te koesteren! Elke dorpskern heeft zijn jeugdbeweging, twee grote muziekverenigingen die beiden telkens verrassende en ontroerende voorstellingen uit hun mouw schudden. Om nog maar te zwijgen over alle sportclubs, hobbyclubs, praatgroepen, evenement organisatoren, … En dan heb ik het nog niet gehad over al die stille (of iets minder stille) helpers achter de schermen. Mensen die meestal zelfs niet echt deel uitmaken van de vereniging maar die met plezier hun steen(tje) bijdragen aan het verenigingsleven. Die telkens weer in de kookpotten staan te roeren of pintjes tappen, de acteurs schminken, ‘bokes plakken’, tenten zetten, en zoveel meer…

Ik krijg het er zo warm van. Als we samen zoveel mooie dingen kunnen realiseren, waarom zou dat dan ook niet op politiek niveau kunnen? Allemaal samen met een hart voor de grootste lokale vereniging van allemaal, onze gemeente, ons Ternat. Met blinkende oogjes kijk ik er naar uit om nog meer samen aan de slag te gaan.
Want samen wordt het beter voor Ternat.



Reacties (2)